Conclusión

Para rematar o traballo toca facer unha breve conclusión, e ben, segundo parece, a programación infantil non está tan mal como pode parecelo ás veces, o principal problema é que os nenos teñen ao seu alcance programas que non deberían ver, pero porque non son dirixidos a eles, non os poñen na televisión para que os vexan eles. Un exemplo disto podería ser Padre de familia, que é unha serie de debuxos animados pero para adolescentes e adultos, non para nenos, aínda que a poñan en horario infantil. Neste caso son os pais os que teñen que evitar que os vexan, non deixar ao neno diante do televisor e que vexa calquera cousa que poñan. Aquí a importancia da tarefa dos pais como filtradores da programación.

Tamén é certo que, aínda que a programación infantil hoxe en día é bastante adecuada, hai algúns programas infantís que non son apropiados na súa totalidade. Hai que coidar que a pesar de que agora non se pasen do límite de calidade non vaia a peor a situación.

Temos tamén que ensinarlles aos nenos que non todo o que sae na tele está ben. Estamos acostumados a ver pequenos actos de violencia ou condutas inadecuadas na realidade, os programas imitan ou representan a realidade, polo que é inevitable que aparezan este tipo de cousas na programación infantil. O que debe facerse é decirlles que aínda que apareza na televisión non é o correcto, igual que si o vemos na vida real, deben diferenciar entre o que está ben e se debe ou pode imitar, e o que está mal e non  se pode facer.